Halimiz Duman


Halimiz duman. Kaçıncı tekrarda bilmiyorum. Az önce muhtemelen bağırarak bu şarkıyı söylüyordum. Muhtemelen diyorum çünkü kulaklıkla dinliyordum, yüksek sesle dinliyordum. Ve kendi sesimi az biraz duyuyordum. Buna şahit olmak zorunda kalan yan odalardan ve odamdaki atomlardan özür dilemeyeceğim.

Nasıl sözlerdir bunlar? Nasıl yazılır abicim bunlar?

Halimiz duman.

Halimiz duman. Yediğim kazıkları düşünüyorum. Sevdiklerimi. Sevip de nefret edildiklerimi. Sevip de ihanete uğradıklarımı. Ve sevip de sevilmediklerimi. Düşünüyorum işte. Ağır geliyor. Ağır geliyor da eziliyorum. Ezildikçe daha çok yere batıyorum. Daha çok batıyorum bir daha çıkamayacağımı bildiğim yere doğru. Halimiz duman.

Dost dediğin kalbini soymuş. Dost dediğin kalbini soymuş. Dost dediğin kalbini soymuş….

Ulan, dost dediğin adam kalbini soymuş! Var mı lan ötesi?! Halimiz duman değil de ne?

Giderek kanımız zehir dolmuş.

Kanım zehir doldu. Biliyorum. İrin akıyor sanki damarlarımda. Düşüncelerim zehirlendi. Kalbim zehirlendi. Benliğim, karakterim ve hayallerim zehirlendi. Zehirlendim lan. Zehirlediniz lan.

Aman aman, çaresiz kaldık.

Dost dedim ben. Dostum dedim. Bu sikmez dedim. Bunlar sikmez dedim. Bunlar sikip de bırakmaz dedim. Güvendim. Amına koyayım ki güvendim. Gene güvendim işte. Güvenmek insanın doğasında var oğlum, güveniyorsun istemesen de. Peki ihanet? O da var mı insanın doğasında? Halimiz duman.

Nerde yaşarsan yaşa babam,
Sevgi aşk hepsi yalan.

Halimiz duman aman,
Halimiz duman aman,
Halimiz duman aman…

Yazamadım gene. Tıkandım. Demek ki hissedemiyorum. Yeterince hissedemiyorum demek ki. Desene o zaman, halimiz duman…

 

04.04.2017

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir